ساختن برای آموختن؛ مدرسه‌ای که شهید یاسینی در گناوه بنا کرد
ساختن در نیروی هوایی همیشه به معنای ساخت هواپیما، قطعه یا تجهیزات نظامی نبود.
گاهی نتیجه همان روحیه‌ای که در سال‌های جنگ برای حفظ توان عملیاتی و عبور از محدودیت‌ها شکل گرفته بود، کیلومترها دورتر از آشیانه‌ها و پایگاه‌های هوایی، در قالب یک مدرسه خود را نشان می‌داد.
یکی از این روایت‌ها به شهید امیر سرتیپ خلبان علیرضا یاسینی، از فرماندهان برجسته نیروی هوایی و معاون هماهنگ‌کننده نهاجا در دوران فرماندهی شهید منصور ستاری، بازمی‌گردد.
این بار قرار نبود چیزی برای جنگ ساخته شود.
قرار بود جایی برای آموختن ساخته شود.
«خیلی زود خودت را به دفتر من برسان»
ستوان علی مواد بحرینی در پایگاه بوشهر مسئولیت‌هایی در حوزه تأسیسات و بازسازی داشت.
یک روز تلفن دفترش زنگ خورد.
علیرضا یاسینی پشت خط بود و از او خواست خیلی زود خودش را به دفتر فرماندهی برساند.
بحرینی بلافاصله راه افتاد.
وقتی وارد اتاق شد، یکی از مسئولان عقیدتی سیاسی ارتش نیز آنجا حضور داشت. یاسینی بدون مقدمه طولانی موضوع را مطرح کرد:
تصمیم گرفته بودند در گناوه مدرسه‌ای به نام شهدای ارتش بسازند.
بعد مأموریت را به بحرینی سپرد و گفت باید به‌زودی کار را آغاز کند.
اما یک جمله دیگر نیز اضافه کرد:
«نگران هیچ چیز نباش، هرچه امکانات بخواهی برایت فراهم می‌کنیم.»
تصمیمی که باید به نتیجه می‌رسید
بحرینی، یاسینی را می‌شناخت.
برای همین وقتی این جمله را شنید، تردیدی درباره جدی بودن پروژه نداشت. تجربه همکاری با او نشان داده بود اگر تصمیمی می‌گرفت، تا زمانی که آن را به مرحله اجرا نمی‌رساند دست از پیگیری برنمی‌داشت.
مأموریت را پذیرفت و تنها پرسید مدرسه دقیقاً کجا ساخته خواهد شد و کار از چه زمانی باید آغاز شود.
پاسخ یاسینی کوتاه بود:
«همین روزها خبرت می‌کنم.»
چند روز بیشتر طول نکشید.
گروهی از مسئولان به گناوه رفتند تا محل احداث مدرسه مشخص و عملیات ساخت آغاز شود.
کلنگی که نباید بی‌نتیجه می‌ماند
روز آغاز پروژه، حجت‌الاسلام فاضل، امام جمعه وقت بوشهر، نیز برای مراسم کلنگ‌زنی حضور داشت.
پیش از آنکه کلنگ را بر زمین بزند، رو به یاسینی کرد و با شوخی گفت:
«من این کلنگ را زمین می‌زنم، ولی نکند مدرسه تمام نشود و این کلنگ به کله ما بخورد!»
یاسینی خندید و پاسخ داد:
«ان‌شاءالله درست می‌شود.»
اما پاسخ اصلی او نه در همان مراسم، بلکه در ماه‌های بعد داده شد.
کار از همان روز آغاز شد.
یک سال بعد
ساخت مدرسه با حمایت و پیگیری یاسینی ادامه پیدا کرد.
پروژه‌ای که با یک تماس تلفنی، یک تصمیم و یک کلنگ آغاز شده بود، پس از حدود یک سال به نتیجه رسید و مدرسه ساخته شد.
همین فاصله میان «تصمیم» و «نتیجه» بخش مهم این خاطره است.
در بسیاری از پروژه‌ها، کلنگ‌زنی آسان‌ترین مرحله است. مراسم برگزار می‌شود، وعده داده می‌شود و پروژه آغازشده ممکن است مدت‌ها در انتظار امکانات، بودجه یا تصمیم‌های بعدی باقی بماند.
اما در این روایت، یاسینی پیش از آغاز کار یک مسئول مشخص تعیین کرد، تأمین امکانات مورد نیاز را پذیرفت و از پروژه تا رسیدن به نتیجه حمایت کرد.
ساختن برای او با آغاز کردن تمام نمی‌شد؛ چیزی ساخته شده بود که می‌شد از آن استفاده کرد.
وقتی مأموریت نظامی به مسئولیت اجتماعی می‌رسد
اهمیت این خاطره فقط در ساخت یک مدرسه نیست.
علیرضا یاسینی خلبان جنگنده و از فرماندهان عملیاتی نیروی هوایی بود؛ مردی که بخش مهمی از زندگی حرفه‌ای‌اش با مأموریت‌های هوایی و دفاع مقدس پیوند داشت.
اما در این روایت، همان روحیه عمل‌گرایی در مسیری متفاوت دیده می‌شود: ایجاد یک زیرساخت آموزشی برای شهری در جنوب کشور.
این تصویر، وجه دیگری از نسل فرماندهانی را نشان می‌دهد که در کنار شهید منصور ستاری فعالیت می‌کردند؛ نسلی که مفهوم «ساختن» برای آنان الزاماً پشت دیوارهای یک پایگاه نظامی متوقف نمی‌شد.
گاهی باید هواپیما را به پرواز بازگرداند.
گاهی باید یک قطعه را ساخت.
و گاهی باید مدرسه‌ای بنا کرد تا نسلی دیگر در آن درس بخواند.
یاران منصور
علیرضا یاسینی از فرماندهانی بود که در سال‌های پایانی زندگی شهید منصور ستاری، در جایگاه معاون هماهنگ‌کننده نیروی هوایی در کنار او فعالیت می‌کرد.
سرنوشت این دو فرمانده نیز در آخرین روز زندگی‌شان به یکدیگر پیوند خورد.
امیر سرتیپ خلبان علیرضا یاسینی در ۱۵ دی‌ماه ۱۳۷۳، همراه شهید سرلشکر منصور ستاری و جمعی دیگر از فرماندهان نیروی هوایی، در سانحه هوایی نزدیک فرودگاه اصفهان به شهادت رسید.
مدرسه‌ای که در گناوه ساخته شد، در مقایسه با مأموریت‌ها و عملیات‌های نظامی یاسینی شاید اتفاق کوچکی به نظر برسد؛ اما همین روایت کوتاه، وجه دیگری از شخصیت او را نشان می‌دهد:
فرمانده‌ای که وقتی تصمیم به ساختن گرفت، کار را با زدن کلنگ تمام نکرد؛ یک سال بعد، آنجا مدرسه‌ای ایستاده بود.
