عزمی که محرک موتورجتها شد؛ روایت شکلگیری “آمادگاه موتور جت” با ابتکار شهید ستاری
محدودیتهای ناشی از جنگ و دشواری تأمین قطعات، بخشهای مختلف نیروی هوایی را با مشکلات جدی روبهرو کرده بود. انبارها بهسختی میتوانستند پاسخگوی نیاز جنگافزارها باشند و این محدودیت در تأمین قطعات موتور، بهویژه موتورجتها، سنگینتر بود.
در چنین شرایطی، شهید سرلشکر منصور ستاری که خودکفایی و ارتقای توان نیروی هوایی را با جدیت دنبال میکرد، برنامهای ویژه برای تأمین، تعمیر و ساخت قطعات مورد نیاز در نظر داشت. راهاندازی تعمیرگاه موتورجت و سپس ارتقای آن به “آمادگاه موتور جت”، یکی از اقداماتی بود که در دوران فرماندهی او شکل گرفت تا این بخش حساس و حیاتی جنگندهها تقویت شود.
سرهنگ پیشکسوت حبیبالله اکبری، از همراهان شهید منصور ستاری، او را فرماندهی میداند که برای مشکلات فنی، حتی اگر دشوار و ناممکن به نظر میرسیدند، به دنبال راهحل میگشت.
از تعمیرگاه تا آمادگاه موتورجت
اکبری درباره فعالیت این مجموعه میگوید:
“تعمیرگاه موتور جت نیروی هوایی در زمان فرماندهی تیمسار ستاری، با ابتکار ایشان انواع موتورهای هواپیما را تعمیر و بازسازی میکرد.”
اما نگاه شهید ستاری به فعالیتهای این بخش، به نیازهای کوتاهمدت محدود نبود. به روایت اکبری، او به دنبال ایجاد تحولی گستردهتر بود و ایده ایجاد آمادگاهی برای احیای موتورجتها را دنبال میکرد.
ستاری با وجود آگاهی از دانش و تخصص این حوزه، در بررسی مسائل فنی با متخصصان مشورت میکرد و نظر آنان را میپرسید. سرانجام با توجه به گستردگی و حجم فعالیتها، دستور داد “گردان موتور جت” به “آمادگاه موتور جت” ارتقا یابد.
پس از این دستور، حبیبالله اکبری و سرهنگ شمالی که فرماندهی گردان را برعهده داشت، مأمور تهیه طرح سازمانی آمادگاه شدند.
اکبری میگوید:
“با توجه به تجربیات چندین ساله خودمان در این تخصص، کار را شروع کردیم.”
تهیه بخشهای مختلف طرح حدود ۱۰ روز بهصورت متوالی ادامه پیدا کرد. در این مدت، شهید ستاری شخصاً روند کار را پیگیری میکرد و مرتب به آنان سر میزد تا از میزان پیشرفت طرح مطلع شود.
در یکی از همین بازدیدها پرسید:
“نوشتن طرح را به کجا رساندید؟”
طرحی که فرمانده خودش نوشته بود
کار تهیه طرح سازمانی آمادگاه به مراحل پایانی رسیده بود. اکبری و همکارانش حاصل کار را در اختیار تیمسار ستاری قرار دادند. او طرح را نگاه کرد و سپس گفت:
“من هم شب گذشته این طرح را نوشتم، ببینید به درد کارتان میخورد یا نه؟”
آنچه پس از این اتفاق رخ داد، برای اعضای گروه غیرمنتظره بود. اکبری روایت میکند که وقتی طرح نوشتهشده به دست شهید ستاری را دیدند، شگفتزده شدند. طرح فرمانده، نکات و الزاماتی را دربر میگرفت که گروه متخصص در نسخه خود به برخی از آنها توجه نکرده بود.
اکبری درباره آن لحظه میگوید:
“وقتی طرح را دیدیم، شگفتزده شدیم و از اینکه طرحمان را به فرمانده نهاجا ارائه داده بودیم، پشیمان شدیم. طرحی که به دست شهید ستاری نوشته شده بود کامل بود و عاری از عیب و کاستی. شهید ستاری به همه نکتهها و لازمههایی که از قلم انداخته بودیم با دقتی بالا توجه کرده بودند.”
برای کسانی که سالها در حوزه موتورجت تجربه و تخصص داشتند، میزان تسلط فرمانده نیروی هوایی بر جزئیات چنین حوزه تخصصی قابل توجه بود.
اکبری این ویژگی را چنین توصیف میکند:
“شهید ستاری دانش و مهارتی در پیادهسازی ایدههایش داشت که برای همه ما عجیب بود. برایمان پرسش بزرگی مطرح بود؛ اینکه این فرمانده چگونه در حوزهای به این خاصی، دانش و تجربه بسیار بالایی داشت، در حالی که تخصصش حوزه دیگری بود.”
ارتقای گردان موتورجت به آمادگاه موتورجت، در روایت حبیبالله اکبری، حاصل همین نگاه بود؛ نگاهی که در کنار پیگیری نیازهای جاری نیروی هوایی، به ایجاد ساختاری گستردهتر برای تعمیر، بازسازی و احیای موتورهای هواپیما میاندیشید.
شهید سرلشکر منصور ستاری، فرمانده نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران، در ۱۵ دیماه ۱۳۷۳ بر اثر سانحه سقوط هواپیما در نزدیکی فرودگاه اصفهان، به همراه تعدادی از افسران بلندپایه نیروی هوایی و همرزمانش به شهادت رسید.
