“فراتر از فرمانده”؛ روایت انتخاب منصور ستاری برای فرماندهی نیروی هوایی
توانمندی و نبوغ منصور ستاری از او نهتنها یک فرمانده، بلکه چهرهای استثنایی ساخته بود؛ فرماندهای که با استانداردها و قواعد پیشین بهسادگی قابل مقایسه و ارزیابی نبود و به اعتراف موافقان و مخالفانش، باید او را با نوآوریها و آنچه در آینده رقم میزد، سنجید.
روزهایی که نیروی هوایی به راهی تازه نیاز داشت
واپسین روزهای سال ۱۳۶۵ بود. شرایط جنگ به گونهای دیگر رقم خورده بود؛ سرمای هوا، دشواری تأمین نیازهای جنگ، خلبانانی که پنج سال جنگ را پشت سر گذاشته بودند و مشکلاتی که هر روز بر تعدادشان افزوده میشد.
این شرایط، راه و روشی تازه میطلبید.
با پشتیبانی سرهنگ عباس بابایی و دیگر همراهان منصور ستاری که عمدتاً از رزمندگان پدافند هوایی بودند، حضرت امام خمینی (ره) که منصور را میشناخت و از نبوغ و توانمندیهایش آگاه بود، او را به فرماندهی نیروی هوایی ارتش منصوب کرد.
انتخابی متفاوت برای فرماندهی نهاجا
اگرچه عمدتاً خلبانان به جایگاه فرماندهی نیروی هوایی میرسیدند، شهید ستاری فراتر از یک خلبان، در قامت یک فرمانده توانمندیهای خود را نمایان کرده بود.
در آن مقطع، نهاجا تعداد قابلتوجهی خلبان در ردههای گوناگون و با درجه سرهنگی داشت. انتخاب یک سرهنگ کنترل شکاری، آن هم با درجه سرهنگی تشویقی، برای فرماندهی نیروی هوایی، بهت و اعتراضهای پیدا و پنهانی را به دنبال داشت.
اما انتخاب فردی چون سرهنگ ستاری با توانمندیهایی که پیش از آن به نمایش گذاشته بود، توجیه خود را داشت. درک بالا و شناخت عمیق او از تجهیزات، دانش فنی و مجموعه نیروی هوایی، تنها بخشی از ویژگیهایی بود که ستاری را برای چنین مسئولیتی شایسته میساخت.
همراهان، همدورهایها و دوستان نزدیکش این شایستگی را بهوضوح در او میدیدند؛ هرچند آنان نیز با توجه به فضای حاکم بر نهاجا، درباره رسیدن او به جایگاه فرماندهی با اطمینان سخن نمیگفتند.
حمایت شهید بابایی از یک انتخاب متفاوت
پشتیبانی سرهنگ خلبان عباس بابایی، یار دیرین شهید منصور ستاری و یکی از قهرمانان دفاع مقدس، در اثبات درستی این انتخاب مؤثر بود.
پس از انتصاب، شهید ستاری نیز خیلی زود ابتکارها و نوآوریهای خود را در بخشهای فنی، عملیاتی و پشتیبانی نمایان ساخت؛ دستاوردهایی که پاسخی به مخالفان و تأییدی بر باور کسانی بود که از انتخاب او حمایت میکردند.
مخالفانی که به همراهانش تبدیل شدند
درایت و تیزبینی شهید ستاری، همراه با برنامهریزی و شناخت او از نیازهای نهاجا، بهتدریج نگاه برخی از مخالفانش را تغییر داد.
بارها پیش میآمد کسانی که به دیدگاههای او اعتراض داشتند، پس از حضور در جلسههای طولانی و شنیدن دیدگاههای فرمانده نیروی هوایی، با نگاهی متفاوت از جلسه خارج شوند.
عمل خالصانه و پشتکار ستاری نیز ویژگی خاصی داشت و کسانی را که با نیتی خیرخواهانه کار میکردند، با مسیر او همراه میساخت.
صداقت و صمیمیت، دو ویژگی بارز دیگری بود که شهید ستاری را متمایز میکرد. کسانی که او را از نزدیک میشناختند به تلاش صادقانهاش ایمان داشتند و آنان که بخشی از فعالیتهایش را دیده بودند، بر توانمندی و کار صادقانه او اذعان میکردند.
این روند تا واپسین سالهای زندگی او ادامه یافت؛ تا آنجا که بسیاری از کسانی که در آغاز با انتخاب یا دیدگاههایش مخالفت میکردند، در صف همراهانش قرار گرفتند و به دوستان او تبدیل شدند.
شهید منصور ستاری در آغاز فرماندهی با انتخابی متفاوت پا به این جایگاه گذاشت؛ انتخاب یک افسر کنترل شکاری برای فرماندهی نیرویی که خلبانان بسیاری در ردههای بالای آن حضور داشتند. اما ابتکارها، دانش، درایت، پشتکار و شیوه عملکرد او در سالهای بعد، همان پاسخی شد که این انتخاب به مخالفان خود داد.
امیر سرلشکر منصور ستاری در ۱۵ دیماه ۱۳۷۳، در سانحه سقوط هواپیما در نزدیکی فرودگاه اصفهان، همراه با تعدادی از افسران بلندپایه نیروی هوایی به شهادت رسید.
