ستاری به یک حقیقت راهبردی باور داشت:
استقلال دفاعی، از مسیر خودکفایی، مقاومت و استمرار در جهاد علمی و فناورانه می‌گذرد.

در جهانی که معادلات قدرت هر روز دگرگون می‌شود، اتکا به توان داخلی تنها یک انتخاب نیست؛ برای نیرویی راهبردی همچون نیروی هوایی، بخشی از الزامات بقا و اقتدار است.

اگر امروز می‌توانستیم از ستاری بپرسیم چه باید کرد، شاید پاسخ او بیش از هر چیز بر ساختن، یادگرفتن، نوآوری کردن و تسلیم نشدن در برابر محدودیت‌ها استوار بود؛ همان مسیری که او برای شکستن وابستگی و ساختن توانمندی‌های بومی دنبال کرد.

جهاد خودکفایی یک پروژه مقطعی نیست؛ یک راهبرد مستمر است.

راه ستاری، راهِ تبدیل محدودیت به فرصت، نیاز به توانمندی و تهدید به انگیزه‌ای برای پیشرفت بود.

امروز نیز اقتدار دفاعی ایران، بیش از هر چیز به دانش، فناوری، نیروی انسانی توانمند و استمرار در مسیر خودکفایی نیاز دارد.