“چرا خلبانان ما دکترای هوانوردی نگیرند؟”؛ روایت آرزوی شهید ستاری برای دانشگاهی پر از خلبان‌های نخبه
شهید منصور ستاری فرماندهی تک‌بعدی نبود. او تلاش می‌کرد فراتر از وظایف و انتظارات معمول از یک فرمانده عمل کند و در کنار اداره نیروی هوایی، به آینده این نیرو نیز بیندیشد. یکی از خدمات مهم او در همین مسیر، تأسیس دانشگاه علوم و فنون هوایی بود؛ دانشگاهی که قرار بود آموزش نیروهای متخصص و خلبانان آینده را در داخل کشور دنبال کند.
پس از پایان دفاع مقدس، دوران بازسازی و پیشرفت آغاز شده بود. منصور ستاری که نیروی هوایی را در بخشی حساس از سال‌های جنگ فرماندهی کرده بود، رسالت خود را در بازسازی و حرکت این نیرو به سوی توسعه و پیشرفت می‌دید؛ مسیری که بخشی از آن را از همان دوران جنگ آغاز کرده بود.
دانشگاهی برای آینده نیروی هوایی
یکی از مهم‌ترین اقدامات شهید ستاری، تأسیس دانشگاه هوایی در سال ۱۳۶۷ بود؛ همان سالی که جنگ به پایان رسید.
آثار این اقدام در سال‌های پس از شهادت او نیز ادامه یافت و دانشگاه به مرکزی برای تربیت دانش‌آموختگان صنعت هوایی کشور و نسلی از خلبانان تبدیل شد.
خلبان جلال آرام، از همکاران شهید ستاری، درباره میزان پیگیری او برای شکل‌گیری این دانشگاه می‌گوید:
“امیر ستاری به قدری برای تشکیل دانشگاه هوایی اصرار داشت و مشتاق بود که خودش شخصاً پیگیر کارهای عمرانی هم می‌شد. به عنوان نمونه به شیراز رفت و روی ساخت چند ساختمان متروکه و خراب برای برگزاری کلاس‌های دانشگاه نظارت کرد و در کمتر از ۲۴ ساعت، امکانات لازم برای بازسازی ساختمان را فراهم کرد.”
مطالعه الگوی آموزشی کشورهای مختلف
توجه شهید ستاری تنها به ایجاد ساختمان و راه‌اندازی دانشگاه محدود نبود. او کیفیت و محتوای آموزش دانشجویان خلبانی را نیز دنبال می‌کرد.
برای ارتقای سطح آموزش، شخصاً به مطالعه سیلابس و دستور کار پروازی دانشکده‌های خلبانی کشورهایی چون هند، پاکستان، یونان و آمریکا پرداخته بود.
نگاه او به نیازهای همان مقطع محدود نمی‌شد و آینده نیروی هوایی را نیز در نظر داشت. ستاری تلاش می‌کرد سطح آموزش‌ها به اندازه‌ای ارتقا پیدا کند که دانشجویان برای کار با هواپیماهایی که بعدها به خدمت نیروی هوایی درمی‌آمدند، آمادگی لازم را داشته باشند.
خلبانی که مهندسی بداند؛ مهندسی که پرواز را بشناسد
همرزمان شهید ستاری از فرمانده‌ای سخن گفته‌اند که در مسیر توسعه و پیشرفت به کم قانع نبود. همین نگاه را نیز در دانشگاه هوایی دنبال می‌کرد و می‌خواست دانشجویان آن به بالاترین سطوح علمی دست پیدا کنند.
یکی از همرزمانش درباره نگاه او به آموزش می‌گوید:
“تیمسار معتقد بود که یک خلبان باید اطلاعاتی از تخصص فنی و مهندسی هواپیما هم داشته باشد. مهندس هواپیما هم باید یک سری اطلاعات پروازی بداند که هر دو بتوانند در زمینه کاری یکدیگر را درک کنند.”
بر این اساس، شهید ستاری اعتقاد داشت خلبان یا کارمند نیروی هوایی در کنار تخصص اصلی خود، باید شناختی حداقلی از مجموعه فعالیت‌ها و تخصص‌های مرتبط در نیروی هوایی نیز داشته باشد.
“من به مرحله لیسانس قانع نیستم“
شهید ستاری آرزوهای بزرگی برای توسعه دانشگاه هوایی داشت و تا زمانی که در نیروی هوایی حضور داشت، برای افزایش سطح علمی و کیفی آن تلاش می‌کرد.
نگاه او به آینده دانشجویان خلبانی را شاید بتوان روشن‌تر از هر چیز در سخنان خودش دید:
“من برای دانشجویان خلبانی دانشگاه هوایی به مرحله لیسانس قانع نیستم. چرا دانشجویان ما نروند و فوق لیسانس نگیرند؟ چرا آنها دکترای علوم هوانوردی نگیرند؟ بگذارید ما کشوری باشیم که خلبانانش دکترای هوانوردی داشته باشند.”
این نگاه نشان می‌داد دانشگاهی که ستاری در اندیشه آن بود، تنها مرکزی برای آموزش پرواز نبود. او می‌خواست دانشجویان خلبانی در کنار مهارت‌های پروازی، از دانش علمی و فنی بالایی برخوردار باشند و تحصیلات خود را تا بالاترین مقاطع ادامه دهند.
دانشگاهی که نام بنیان‌گذارش را گرفت
شهید ستاری تا زمان حضورش، برای توسعه دانشگاه و افزایش سطح کیفی آموزش آن تلاش کرد و پس از شهادتش نیز مسیری که پایه‌گذاری کرده بود ادامه یافت.
امیر منصور ستاری در ۱۵ دی‌ماه ۱۳۷۳، در سانحه سقوط هواپیما در نزدیکی فرودگاه اصفهان، همراه با تعدادی از افسران بلندپایه نیروی هوایی و همرزمانش به شهادت رسید.
پس از شهادت او، دانشگاهی که برای تأسیس و توسعه آن تلاش کرده بود، به نامش “دانشگاه علوم و فنون هوایی شهید ستاری” نام‌گذاری شد؛ دانشگاهی که بخشی از آرزوی او برای تربیت خلبانان و نیروهای متخصص در بالاترین سطوح علمی را با خود به آینده برد.
