سودای آموختن و دانستن؛ از مسیر مدرسه تا نشان فتح
از همان روزهایی که منصور ستاری مسیر دشوار ولی‌آباد را برای رسیدن به مدرسه طی می‌کرد، شوق آموختن با او همراه بود. کفش پاره یا دوچرخه شکسته نمی‌توانست انگیزه‌اش را برای ادامه راه کم کند. این میل به دانستن در سال‌های بعد نیز ادامه یافت و آنچه برای بسیاری پایان یک مرحله بود، برای او آغاز مسیری تازه به شمار می‌آمد.
ستاری در مسیر یادگیری، پرسشگری را جدی می‌گرفت و از شرکت در دوره‌های تخصصی و فراگیری مهارت‌های تازه چشم نمی‌پوشید. به روایت کسانی که از نزدیک با او کار کرده بودند، منصور ستاری تنها یک فرمانده نظامی نبود؛ جوینده و پژوهشگری بود که آموختن را بخشی جدایی‌ناپذیر از مسیر پیشرفت می‌دانست.
این ویژگی از دوران جوانی تا سال‌های فرماندهی همراه او باقی ماند و تلاش‌هایش در اجرای طرح‌های نوآورانه و حرکت به سوی پیشرفت و خوداتکایی، بارها مورد توجه و تقدیر قرار گرفت.
از گواهی پایان دوره افسری تا تقدیرهای دوران فرماندهی
اسناد و تقدیرنامه‌های به‌جامانده از شهید ستاری، بخشی از این مسیر را نشان می‌دهند؛ از گواهی پایان دوره افسری تا نامه‌ها و الواحی که در سال‌های خدمت و فرماندهی به او اهدا شد.
با این حال، خضوع و فروتنی ستاری سبب می‌شد کمتر درباره این تقدیرها سخن بگوید. شمار تقدیرهای شفاهی و مکتوب از فعالیت‌های او، از دوران جوانی تا سال‌های فرماندهی، قابل توجه بود و بخشی از این اسناد در ویژه‌نامه مربوط به او منتشر شده است.
نشان فتح؛ تقدیر از رشادت‌ها و فداکاری‌ها
یکی از مهم‌ترین این تقدیرها، اعطای نشان درجه یک فتح به منصور ستاری بود.
در ۱۵ بهمن‌ماه ۱۳۶۸، زمانی که ستاری فرماندهی نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران را برعهده داشت، این نشان به پاس رشادت‌ها، فداکاری‌ها و فعالیت‌های او در دوران جنگ به وی اعطا شد.
در متن مربوط به اعطای نشان فتح آمده بود:
“به پاس قدردانی از رشادت‌ها و فداکاری‌هایی که در عملیات رزمی برداشته‌اید و شجاعت و فعالیت شما باعث کسب فتوحات مهمی در صحنه جنگ و همچنین باعث اعتلای کلمه اسلام و پایداری انقلاب و حفظ میهن اسلامی گردیده است، یک قطعه نشان درجه یک فتح به شما اهدا می‌گردد تا نشان سرافرازی و افتخار همیشگی شما باشد.”
برای منصور ستاری، اما مسیر آموختن و پیش رفتن به دریافت نشان‌ها و تقدیرنامه‌ها محدود نمی‌شد. همان اشتیاقی که روزگاری او را با وجود دشواری‌های مسیر به مدرسه می‌رساند، در سال‌های بعد در قالب آموزش، پرسشگری، کسب دانش تخصصی و تلاش برای اجرای ایده‌های تازه ادامه پیدا کرد.
تقدیرنامه‌ها و نشان‌ها، اسنادی از این مسیر باقی مانده‌اند؛ اما آنچه نام منصور ستاری را ماندگار کرد، همان سودای آموختن و دانستنی بود که از سال‌های کودکی آغاز شد و تا پایان زندگی او ادامه یافت.
