وقتی رزم جای خود را به نظم داد؛ روایت شهید ستاری از بازسازی علمی و آموزشی نیروی هوایی
جنگ بسیاری از داشتهها را از میان برده و کارهای فراوانی بر زمین مانده بود. منصور ستاری از هورالهویزه و اهواز تا بوشهر، بخشی از این کاستیها را از نزدیک دیده و لمس کرده بود. با پایان جنگ، اما برای او و همرزمانش دوره دیگری از تلاش آغاز شد؛ این بار میدان، بازسازی و جبران عقبماندگیهایی بود که سالهای جنگ بر جای گذاشته بود.
خستگی سالهای دفاع مقدس مجالی برای توقف باقی نمیگذاشت و کار عمرانی باید بدون وقفه آغاز میشد. در این میان، شناخت ظرفیتهای موجود برای توسعه فناوری، یکی از اولویتهایی بود که ستاری در جلسات با اعضای جهاد خودکفایی و نیروهای پدافند بر آن تأکید میکرد.
نگاه او روشن بود: اگر نیروهای داخلی خود برای رفع نیازها اقدام نکنند، نمیتوان انتظار داشت دیگران این مسیر را برای آنان طی کنند.
جبران عقبماندگیهای علمی و آموزشی
یکی از دغدغههای ستاری پس از پایان جنگ، جبران عقبماندگی بسترهای علمی و فناورانه در نیروی هوایی بود. برخی مدارس سازمانی کارآمدی لازم را نداشتند و در بخشهایی نیز ایجاد مدارس و مراکز آموزشی جدید ضرورت داشت؛ مراکزی که بتوانند خود را با دانش و فنون روز هماهنگ کنند.
یکی از اقداماتی که برای پاسخ به این نیاز انجام شد، استفاده از ظرفیت اماکن موجود برای توسعه آموزش بود. در شهرک قصرفیروزه تهران، با موافقت فرمانده نیروی هوایی، پنج ساختمان نظامی در اختیار آموزش و پرورش قرار گرفت تا روند تحصیل دانشآموزان متوقف نشود.
تقریباً همزمان، در پایگاهها و گروههای مختلف نیروی هوایی نیز ساخت یا بازسازی مدارس و مراکز علمی و آموزشی در سطوح گوناگون آغاز شد؛ فرآیندی که بیش از دو سال با پیگیری ستاری ادامه یافت.
در روزهای نخست، تصور اینکه بتوان در شرایط کمبود امکانات، بخشی از نیازهای آموزشی و علمی را برطرف کرد دشوار بود. بودجه محدود نهاجا نیز اجرای چنین برنامهای را ناممکن جلوه میداد، اما کار پیش رفت و مراکز مورد نیاز ایجاد یا بازسازی شدند.
سرمایهگذاری روی نیروی انسانی
ستاری تجربه مدیریت در شرایط دشوار جنگ را به دوران پس از جنگ منتقل کرده بود. همانگونه که نیروی هوایی در سالهای کمبود قطعات و تجهیزات توانسته بود مسیر خود را ادامه دهد، در دوران بازسازی نیز باید با تکیه بر ظرفیتهای موجود راهی برای پیشرفت پیدا میکرد.
در این نگاه، توسعه دانش در اولویت قرار داشت. ستاری اعتقاد داشت سرمایهگذاری بر نیروی انسانی و تربیت جوانان دانشآموخته میتواند نیازهای آینده نیروی هوایی را پاسخ دهد.
به همین دلیل، فعالیت او تنها به ایجاد و بازسازی مراکز آموزشی محدود نماند. ستاری زمینه بهکارگیری نیروی انسانی دانشآموخته این مدارس و مراکز آموزشی در نهاجا را نیز دنبال کرد و شخصاً پیگیر مراحل قانونی و دریافت مجوزهای استخدام بود.
شبانهروزی شدن مدارس نیز از دیگر اقداماتی بود که برای تسهیل ادامه تحصیل کارکنان و دریافت مدارک تحصیلی انجام شد؛ اقدامی که زمینه افزایش دانش و انگیزه کارکنان برای ادامه تحصیل را فراهم میکرد.
در کنار این اقدامات آموزشی، پروژههای عمرانی نیروی هوایی نیز دنبال میشد. تصویری بهجامانده از سال ۱۳۷۳، شهید منصور ستاری را در جریان بازدید از پروژه ساخت مسکن تعاونی نهاجا نشان میدهد؛ بخشی دیگر از فعالیتهایی که در دوره بازسازی پس از جنگ در جریان بود.
نگاهی که ستاری در آن سالها بر توسعه آموزش، تربیت نیروی انسانی و ایجاد زیرساختهای علمی تأکید داشت، پس از شهادت او نیز ادامه یافت. دانشگاهی که به نام شهید ستاری نامگذاری شد و همچنین فعالیتهای مرتبط با ساخت قطعات و پیشرفتهای بخش هوایی، از جمله عرصههایی هستند که در متن، بهعنوان ادامه ثمرات این رویکرد مورد اشاره قرار گرفتهاند.
شهید سرلشکر منصور ستاری در ۱۵ دیماه ۱۳۷۳، در سانحه هوایی نزدیک فرودگاه اصفهان به شهادت رسید.
