آرشیو خبرزندگینامه کد مطلب: 646     

ضربه سنگین بر پیکره دشمن

سرتیپ خلبان جعفر عمادی از عملیات هوایی كربلای5 و تلاش‌های نیروی هوایی کشورمان در این عملیات، ناگفته‌هایی جذاب و خواندنی دارد که در ادامه می‌خوانیم:
۱۳۹۹ چهارشنبه ۲۱ خرداد ساعت 09:53

 دی ماه سال 1365 روزهای پایانی خود را سپری می كرد و عملیات كربلای 5 توسط رزمندگان غیور ایران آغاز شده بود . در این عملیات به نیروی هوایی ماموریت داده شده بود مواضع دشمن را در شلمچه بمباران كند . خیلی سریع كار طراحی حملات هوایی به خط مقدم دشمن در شلمچه آغاز و مقرر شد این منطقه از ارتفاع بالا بمباران شود.

 

یكی از دلایلی كه تصمیم گرفته شد بمباران از ارتفاع بالا انجام شود، شكستن دیوار صوتی توسط بمب بود، بدین شكل كه وقتی از ارتفاع بالا بمب ها رها می شدند، علاوه بر وارد آوردن خسارات سنگین به دشمن به علت سرعت گرفتن، بمب دیوار صوتی را می شكست و باعث ایجاد رعب و وحشت در دل صدامیان می شد . مقرر شده بود تمامی جنگنده های حاضر در عملیات در پایگاه شكاری امیدیه جمع شوند و حملات به صورت متمركز از این پایگاه صورت پذیرد .

چهار فروند از بندرعباس به پرواز درآمدیم بلافاصله بعد از ابلاغ دستور با چهار فروند فانتوم از پایگاه بندرعباس عازم پایگاه امیدیه شدیم و ساعتی بعد در آن جا به زمین نشستیم. همزمان با آمدن هواپیماهای دیگر به پایگاه امیدیه ، آن جا شكل خاصی پیدا كرده بود. حضور پرتعداد شكاری بمب افكن های نیروی هوایی نشان از ضربه هولناكی بود كه می خواست بر نیروهای عراقی وارد شود.

 قرار بر این بود كه ما به صورت فرمیشن های چهار فروندی به پرواز درآییم . كه من نیز قرار بود به عنوان لیدر یك دسته چهار فروندی عملیات را انجام دهم . در این پرواز كابین عقب من شهید "ناصر انقطاع" بود كه یكی از خلبانان جوان و باهوش نیروی هوایی بود كه چند ماه بعد در یك پرواز برون مرزی هدف قرار گرفت و به شهادت رسید. شماره دو پرواز هم سرلشكر خلبان شهید "حسین دلحامد" بود.

 

پرواز در ارتفاع بالا تهدیدی بزرگ

 

پرواز در ارتفاع بالا خیال ما را از پدافند راحت می‌كرد و ما می توانستیم در برابر موشك های شلیك شده دشمن عكس العمل نشان دهیم و از آن فرار كنیم ولی مشكل بزرگ ما هواپیماهای شكاری دشمن بود . هواپیماهای میراژ در آن زمان یك تهدید بزرگ محسوب می شد چه بسا با پرواز ما هواپیماهای آنان نیز به پرواز درمی آمدند و چون جنگنده‌های ما سنگین بودند، هدف مناسبی برای هواپیماهای دشمن محسوب می‌شدیم.

برای حل این مشكل باید چاره ای اندیشیده می شد. پس از بحث و تبادل نظر سرانجام به این نتیجه رسیدیم كه كه هر دو فرمیشن توسط دو فروند هواپیمای اف 14 اسكورت شوند. با بودن اف 14 در كنار ما، دیگر مشكلی احساس نمی كردیم چون همگی می دانستیم كه خلبانان عراقی تا چه اندازه از هواپیماهای اف 14 هراس دارند.

 

راس ساعت به پرواز درآمدیم

 

فردا صبح راس ساعت مقرر تمامی فانتوم ها هر كدام مجهز به 4 تیر بمب سنگین با صدای غرش سهمگینی كه نشان از خشم ملت ایران بود، از باند پروازی امیدیه به پرواز درآمدیم . بلافاصله بعد از پرواز، اوج گرفتیم و ارتفاع خود را به مرور افزایش دادیم تا این‌كه به حدود 33000 پایی رسیدیم. در همین لحظه شكاری های اف 14 نیز با كد حضور خود را در منطقه اعلام کردند.

چند ثانیه بعد اف 14 ها را دیدم كه هر كدام در یك سمت فرمیشن جای گرفتند. با حضور اف 14 ها دلگرمی خاصی گرفته بودیم چون آنها می توانستند با رادار قدرتمند خود هر گونه تهدید هوایی را از كیلومترها دورتر شناسایی و آن را هدف قرار دهند .

دقایقی بیشتر نگذشته بود كه رادار به ما هشدار داد كه چهار فروند هواپیمای میراژ دشمن به سمت شما می آیند و در حال حاضر با شما 60 مایل فاصله دارند . ثانیه هایی بعد هواپیماهای اف 14 به من اطلاع دادند كه دو فروند از سمت راست و دو فروند از سمت چپ به ما نزدیك می شوند . همزمان دیدم كه اف 14 ها در حال جدا شدن از ما هستند و كاملا خود را آماده درگیری می كردند .هواپیمای دشمن هدف قرار گرفت ولی

با توجه به توجیهات قبل از پرواز قرار بود اگر با هواپیماهای دشمن روبرو شدیم تا 20 مایلی آنها ادامه بدهیم و در صورت درگیر نشدن اف 14 ها، ماموریت را كنسل كنیم. روی همین اصل منتظر بودم كه اگر اف 14 ها اقدام به شلیك موشك نكردند ماموریت را كنسل اعلام كنم چون هواپیماهای ما سنگین بود و یك طعمه خوب برای جنگنده های دشمن محسوب می شدیم.

 

تمام حواسم به نشانگرهای رادار بود كه مبادا هواپیماهای دشمن تغییر سمت دهند و برای ما خطری ایجاد كنند.چیزی نمانده بود كه به 20 مایلی هدف برسیم كه یكی از اف 14ها اقدام به شلیك موشك نمود . موشك مرگبار فنیكس از زیر اف14 رها شد و لحظاتی بعد در رادار دیدم كه موشك با یكی از هواپیماهای دشمن برخورد نمود . همه از هدف قرار گرفتن هواپیمای دشمن خوشحال بودیم كه ناگهان اف14 دوم با حالت اضطراب اعلام نمود كه مورد اصابت موشك قرار گرفته است و نمی تواند هواپیما را كنترل كند.

همه سردرگم بودیم كه چه باید بكنیم یك نفس عیق كشیدم و بلافاصله روی رادار با خلبان اف 14 تماس گرفتم و گفتم كه موقعیت شما دقیقا روی نوار مرزی است اگر حالا اقدام به اجكت نمایی هم نیروهای خودی هم نیروهای دشمن به سمتت شلیك می كنند ، به سمت شرق گردش كن و تا می توانی ادامه بده و سعی كن در سمت 90 درجه كه نزدیكی های امیدیه می شود اجكت كن . خلبان اف 14 بلافاصله گردش كرد به سمت 90 درجه و از منطقه درگیری دور شدند .

 

هدف را به سختی بمباران كردیم

 

چون قرار بود از ارتفاع بالا بمب ها را پرتاب كنیم، باید چند كیلومتر قبل از هدف این كار را انجام می دادیم تا بمب ها درست روی هدف فرود آیند . با هماهنگی با شماره دو پرواز چون حدود 30 ثانیه تا رسیدن به نقطه پرتاب باقی مانده بود تصمیم گرفتیم كه ادامه دهیم موقعیت بقدری حساس بود كه اگر ثانیه ای زودتر بمب ها را رها می كردیم امكان داشت كه بمب ها اشتباها روی نیروهای خودی فرود آید كه آن وقت خسارت جبران ناپذیری وارد می شد .

 

از طرفی هر آن امكان داشت شكاری های دشمن بازگردند. پس بلافاصله با علامت دست اشاره كردم كه سرعت را افزایش می دهیم. خوشبختانه بدون هیچ مشكلی به نقطه پرتاب رسیدیم و همگی بمب های خود را كه نشانه خشم ملت ایران بود بر سر صدامیان ریختیم و بلافاصله به سمت خاك خودمان گردش كردیم. در رادار یكی از اف 14 ها را می دیدیم كه شجاعانه در حال پاسداری از آسمان و اسكورت ما بود . دقایقی بعد از انجام ماموریت ، همگی به سلامت در پایگاه فرود آمدیم .

با بررسی‌هایی كه انجام شد متوجه شدیم تمامی بمب ها دقیقا بروری هدف اصابت كرده و ضربه‌های سنگینی بر پیكره نیروهای دشمن وارد شده است.

 

گزارش از پایگاه اطلاع‌رسانی شهید ستاری




نظر شما

نام :  
پست الکترونیکی :  
نظر شما :  
کد امنیتی: